جنگ، حتی در هنگامه صلح، با روانِ ماندگان می ستیزد

جنگ، حتا در هنگامه صلح، با روانِ ماندگان می ستیزد. خاطراتِ ریز و درشتی که در سایه ناامنِ جنگ، رشد کرده و به بخشی از هویتِ ناخودآگاه مان تبدیل شده اند. صورتی از ویرانگری و افتخارِ توامانِ تاب آوری، در پس از جنگ، در آدمی باقی می ماند. تصورِ تاب آوری مادران، در اثرِ  «حنابندان»، تصویرِ کاملی از شکنجه خاموش و بدونِ خونریزی است.

مادرانی که در ترسِ از دست دادنِ فرزندان شان و ترسِ گم کردنِ پاره های تنِ آنان، سنتی دیرینه را به مأمنی مطمئن، برای پس از فاجعه، تبدیل می کنند. سنتِ حنابندان که در شهرهای جنوبی و از جمله در زادگاه عالمشاه، در مراسمِ خاصی انجام می شود، این بار در شکلی دیگر و تنها به عنوانِ «نشانه»، کارکرد پیدا می کند. جانکاه است، تصور مادری که بر دستانِ ظریفِ کودکِ خود، نقشِ گل و پرنده ای را با حنا می آراید، به امیدِ آن که اگر فرزندش در هنگام اصابت موشک، چندپاره شد، پاره هایش را از این سو و آن سو بیابد، یا اگر صورتِ دلبندش، در آماجِ وحشیِ باروت ها چنان سوخته و خونی و ناآشنا شد، نقشِ گل و مرغ، قلبِ داغدارِ مادر را مطمئن کند که این از نفس افتاده، هموست.

سخت است ملاقات با خاطره ای زنده، که هنوز در ذهنِ بسیاری از ما نفس می کشد و ترسِ از دست دادن ها و بازی با کودکیِ از یاد رفته مان در صندوقِ چوبیِ مُهمات.

«حنابندان»، اثری ناشاد و کودکانه است. درست به وخامتِ تمامِ خاطراتِ جنگ در ذهنِ همه کودکانِ دنیا. جایی در اثرِ «حنابندان»، یک جفت کفشِ صورتیِ کودکانه دیده می شود. پا در کفشِ کودکی های پُرهراسم می کنم و از این خاطره، بیرون می روم.